“Verdomme” zegt de stem in mijn hoofd. “Dacht ik nou echt net die niet zo tactvolle gedachte omdat ik “Eric” op het pad zag lopen dat ik voor mezelf had willen hebben?”
Ja, inderdaad. Ik heb onvriendelijk gedacht over een ander mens om half acht ‘s morgens – als de dag nieuw is en er theoretisch een zee van mogelijkheden voor me ligt.. Ik voel mijn lichaam ineenkrimpen bij de gedachte: “Nou hoef ik Eric’s eindeloze donkere wolk niet nog eens aan te horen. Het is altijd het zelfde liedje..”
“Ik voel me gewoon een slecht mens omdat ik deze instinctieve reaktie heb op een medewandelaar, MAAR, hij kotst zijn klaagzang steeds weer over mijn goede ochtendhumeur. Ik ben het zat om “verplicht” aardig te zijn en te luisteren terwijl hij nooit eens begrijpt nooit dat hij zich aan een ander opdringt als hij doorzeurt over hoe bang hij is dat hij het aan zijn hart heeft, over zijn investeringen en zijn frustratie dat mensen niet snappen wat voor een gevoelige man hij is. (Hoe zo? Wat bedoelt ie? Het klinkt meer alsof hij liever een vrouw zou zijn.)
Het park in de buurt is populair bij honden-eigenaars, wandelaars en renners. Sommige mensen zijn tevreden als je even je hand opsteekt om ze goeie-morgen- wuiven en lopen dan door. Maar anderen moeten zo nodig bijpraten nemen dan maar aan dat jij alles wilt horen over hun angsten. Ik verhuis dan uiteindelijk maar naar het lager gelegen wandelpad waar zij niet komen. [click to continue…]
