Oude mannen in de regering

oldmen-1

GEZOND ZELF-GEVOEL gaat er vanuit dat ieder mens de belichaming is van een ziel of geest. Als deze incarnatie plaatsheeft wordt er een mens geboren die zich in dat lichaam moet gaan thuis voelen. Hij of zij moet worden aangemoedigd om zich zelf uit te dragen en zijn ouders/opvoeders dienen hem de gang van zaken in de wereld bij te brengen zodat hij zijn plaats daarin kan vinden en tot bloei kan komen.

Sommige van ons worden ouder dan anderen, maar gedurende de tijd dat we op deze wereld zijn, is ieders plaats erop een legitieme. Dat wil zeggen iedereen heeft het recht te zijn wie hij is en, daarop gebaseerd, zijn leven dusdanig in te richten dat hij/zij er het beste van kan maken.

Het viel me echter op dat er een verschrikkelijk groot aantal oude mannen in beeld is rond de verkiezingen en dat ze allen een starre uitstraling hebben. Is dat iets wat 60 en 70-jarigen gemeen hebben en als dat zo is heb ik twee vragen:

  1. Is deze verstarring (verkalking?) echt nodig als je de 60 gepasseerd bent?
  2. Als dat zo is, zijn zij dan wel de aangewezen personen om het land te besturen?

Zij mogen dan wel de meeste ervaring hebben, maar hoeveel voeling hebben deze grijze heren met de behoeften en dromen van de jongere generaties? Wat weten zij van vrouwen en hun levensbeschouwingen? In hoeverre kunnen zij inspelen op hun belangen? Zijn zij echt de aangewezen personen om een maatschappij vorm geven voor deze groep, die, op zijn minst, 50% van de bevolking vormt?

Om vraag 1 te beantwoorden: ik denk dat je niet verstart als je met je tijd meegaat, ipv angstvallig controle uitoefent op het behoud van reeds functionerende, traditionele systemen. Maar dingen bij het oude houden heeft nou eenmaal een magische bekoring voor de mens omdat “verandering” de grootste uitdaging is voor ons individuele overlevingsmechanisme.

Dit overlevingsmechanisme wordt gevormd in onze jonge jaren en dient er voor ons tools in handen te geven om een weg te vinden in de algemeen menselijke- maar ook ieders hoogstpersoonlijke realiteit. Die overlevingsstrategie wordt opgeslagen in ons brein en naarmate we ouder worden overdekt met lagen stof, zodat we ons er niet meer van bewust zijn. We weten vaak dus al lang niet meer waarom we doen wat we doen of reageren zoals we reageren.

Een gebrek aan Zelf-Gevoel doet de mens terugvallen op zekerheden van buiten af, want daaruit moet je, bij gebrek aan dat authentieke gevoel van ZELF, het substituut gevoel van ‘zelf’ zien te halen. Je moet iets hebben dat werkt als een mentale ruggengraat en je overeind houdt. Dat ‘iets’ is een “goed-gevoel-over-jezelf” en dat moet dan komen van de goedkeuring of waardering van andere, liefst autoritaire personen. Deze nemen als het ware tijdelijk de rol van je (vroegere) opvoeders over.

Een Gezond Zelf-Gevoel daarentegen, geeft je een duidelijk beeld van wat je wel en wat je niet bent. Wat een mens wel en wat een mens nooit kan zijn (God). Het geeft je een heldere kijk op wat alle mensen gemeen hebben met elkaar: we hebben allemaal een Zelf, en dus zijn we allemaal gelijk en hebben dezelfde rechten. We hoeven er niet om te vechten, we weten het gewoon. En dan is verandering OK, en beter nog als het in de goede richting gaat.

Want verandering is onvermijdelijk. Het is de enige zekerheid die er is in het leven, naast het feit dat leven ook sterven betekent. Maar daar hebben we het nu niet over.

Dus als je verstarring wilt voorkomen moet je 1) zorgen dat je een Gezond Zelf-Gevoel hebt, 2) bij de tijd blijven en ook 3) fysiek onderhoud plegen – maar beter nog: genieten van je fysieke mogelijkheden, middels sport of dans. Naarmate je ouder wordt heb je daar steeds meer tijd en aandacht voor nodig. Hoeveel tijd blijft er dan nog over om “te regeren?” Hoeveel tijd besteden die oude mannen dus eigenlijk aan zichzelf om te zorgen dat ze aan al deze normen voldoen en niet alleen maar met de politiek bezig zijn om hun Ego te strelen?

En is het leven niet ook van mensen van alle andere leeftijden en van alle andere rassen en zowel van vrouwen als van die mannen? Hebben die dan geen recht om mee te regeren? Misschien hebben zij niet zo lang te leven en moeten ze in dat leven dan aan de leiband lopen van degenen die het geluk hebben om ouder te worden? Mensen met een korter leven hebben soms geweldige inzichten waar ieder zijn voordeel mee kan doen.

Wat vraag 2 betreft: aan de ene kant snap ik wel dat ik makkelijk praten heb, en vanuit een ideëel standpunt spreek. Ik ben ook de 60 gepasseerd en ik weet hoe moeilijk het is om, als je een volle agenda hebt, voorrang te geven aan je persoonlijke welzijn. We moeten ze niet zomaar aan de kant schuiven, deze oude mannen. Ze hebben veel ervaring en kennen de wereld – maar in een landsbestuur horen ook vertegenwoordigers van de andere groeperingen: vrouwen en jeugd, misschien zelfs wel kinderen, op een eigen, kinder-specifieke wijze.

Het is de traditie, dat weet ik. Maar misschien zijn er ook andere manieren en is het tijd om ook deze traditie eens te onderzoeken. Of misschien kunnen deze oude mannen ook eens buiten hun eigen luchtbel kijken en inzien dat management van persoonlijk welzijn minstens zo belangrijk is als een functie in de regering.

shutterstock_373295575