Oorlog & Terreur komen voort uit een Gebrek aan Zelf-Gevoel!

paris-attacks

Overeenkomst tussen het bevechten van een ander land, religie of groep en echt jezelf worden – een blog als reactie op de aanslagen in Parijs, vrijdag 13 november 2015

Mensen zijn als een land, ze zijn of hebben hun eigen territorium. En net als er altijd mensen zijn die denken dat ze het recht hebben om het land van een ander in bezit te nemen denken vele ouders en verzorgers dat ze recht hebben op het regeren van hun kinderen of leerlingen.

Het bevrijden van jezelf van indringers, onderdrukkers, is te vergelijken met een infiltratie van vijandelijke machten, in jou als persoon. Ze zijn bij je aan land gekomen, zomaar, toen je het helemaal niet verwachtte en zonder dat je dat gevraagd had of dat de reden ervoor je werd mede gedeeld. Ze waren er gewoon en ze vonden het normaal om jouw geest en emoties te beheersen en daarmee een grote druk op te leggen aan jou, nietsvermoedende zoon of dochter. Op een dag doe je de deur open en daar staat iemand die er niet hoort. Het is jouw land, jouw stad, jouw familie of jouw lijf en jouw leven. Je wordt dan opeens verwacht een keuze te maken: vóór of tegen! Je weet je geen raad want je wist niet eens dat er indringers waren.

Vandaag werd de wereld geschokt door meerdere terroristische aanslagen in Parijs o.a. op nietsvermoedende concertbezoekers in het Bataclan. Het waren in het zwart geklede zwijgzame terroristen – volgens ooggetuigen zeer jong: tussen de 20 en 25 jaar oud op zijn hoogst. Wat geeft mensen de illusie dat ze anderen hun wil kunnen opleggen of gewoonweg elimineren en bezit kunnen nemen van de wereld?  Het kan niet anders zijn dan een wanhopige en dwangmatige fixatie om hun groepsnormen met bruut geweld te implementeren om daardoor een hoogst dubieus gevoel te creëren van daadwerkelijk te bestaan: kijk eens wat ik doe dus ik besta!

De groep is alles voor deze mensen die geen besef hebben dat ze een mens zijn net als ieder ander. Deze mensen zijn volledig afhankelijk van het voortbestaan van de groep, omdat ze de grenzen van zich zelf hebben verlegd naar die van de groep. Met geweld en door geweld bevestigen ze hun positie in de groep omdat ze niet de moed hebben of het besef om naar zich zelf te kijken en hun eigen menselijke waarheid onder ogen te zien: zij zijn sterfelijk, ze hebben maar een leven en ze zijn verre van perfect!

Naar je zelf kijken en jezelf accepteren, je menselijke positie in dit leven accepteren en waarderen is blijkbaar iets dat meer angst oplevert dan het uitroeien van je medemens.

In de loop van de geschiedenis valt er een patroon te herkennen: sinds eeuwen bevechten mensen elkaar – aanvankelijk misschien om te overleven – maar het is de mens (de politiek) dàn alleen om aanzien en macht te doen als er geen Gezond Zelf-Gevoel in de persoon aanwezig is. Deze innerlijke leegte wordt dan gecompenseerd met successen en overwinningen van buiten af. Of anderen daarvan het slachtoffer worden is bijzaak voor deze mensen-zonder-Zelf-Gevoel: omdat zij geen idee hebben hoe werkelijk zich zelf te zijn, zijn ze zelfs bereid anderen (en ook zich zelf: zelfmoord aanslagen) te vernietigen.

Gelukkig komen er, naarmate we vorderen in tijd, steeds meer mensen die het belang in zien van het in het reine komen met je eigen demonen, en demonen heeft elk mens.

Het ware te wensen dat alle mensen die hun energie besteden aan het bevechten van anderen en speciaal in de vorm van oorlogen en terrorisme, de hand in eigen boezem zouden steken. Als ze eens met dezelfde energie zouden proberen zich zelf te bevrijden van de geesten van hun ouders en opvoeders die nog in hun psyche rondwaren en die vaak er alleen maar opgericht waren om die ouders’ eigen demonen onder de duim te houden. Die starre normen en waarden worden dwangmatig gehoorzaamd, alleen om daardoor aanzien en respect te krijgen binnen de familie, of rebellerend, binnen een substituut daarvoor, de groep. Afhankelijkheid van de groep is een compensatie voor een gebrek aan persoonlijke ruggengraat. Wanneer komen deze mensen er eindelijk eens toe om naar zich zelf te kijken en zich in alle eerlijkheid af te vragen: “Wat denk ik er nou eigenlijk echt zelf van?”

VAN EEN MACRO- TOT EEN MICRO STRIJD.
Een fysieke en territorium omvattende oorlog terug brengen tot het in balans brengen van jezelf als mens heeft, indien velen dat zouden doen, een veel grotere impact en een permanent resultaat van meer vrede in de wereld!

Maar vooralsnog is de wereld nog niet zo ver gekomen om die activiteit te honoreren met een ijzeren kruis of een gouden medaille. Daadwerkelijk jezelf bevrijden van roofzuchtige en nietsontziende uitbuiters uit je verleden, die zelf ook weer slachtoffers waren van dergelijke ouders en opvoeders, dat is pas echt een bijdrage aan de wereldvrede. Laat dit een oproep zijn voor elke oorlogsganger, terrorist of intolerante medeburger om zichzelf af te vragen wat hem of haar drijft: daadwerkelijke liefde voor het bestaan van jezelf en anderen of compulsieve gedrevenheid om jezelf niet te hoeven confronteren met je eigen waarheid. Dat deel van jezelf te lijf gaan dat niet authentiek is vereist net zoveel moed als het uitdenken en volvoeren van een oorlogsstrategie – zo niet meer!